Աղիքային վարակների փոխանցման տեսանկյունից ոչ բոլոր մրգերն ու հատապտուղներն են հավասարապես վտանգավոր: Առավել ռիսկային են համարվում այն տեսակները, որոնք ունեն անհարթ, ծակոտկեն կամ թավշյա մակերես (որտեղ հեշտությամբ թաքնվում են մանրէները), աճում են հողին շատ մոտ, կամ որոնց կեղևը չի հեռացվում ուտելուց առաջ:
Ահա ամենաբարձր ռիսկայնություն ունեցող մրգերն ու հատապտուղները.
- Ելակ և մորի (ազնվամորի), աճում են հողին շատ մոտ, ինչի պատճառով հողի մեջ եղած պարարտանյութերն ու բակտերիաները հեշտությամբ անցնում են հատապտղի վրա: Մորին և ելակն ունեն խորդուբորդ, հատիկավոր մակերես: Այդ ծակոտիներից կեղտը և հարուցիչները հասարակ ջրցանով հնարավոր չէ ամբողջությամբ հեռացնել:
- Ձմերուկ և սեխ, թեև սրանց ներսի մասը հարուցիչ չի պարունակում, կեղևը շփվում է հողի, տրանսպորտի և շուկայի կեղտոտ մակերեսների հետ: Կտրելու պահին դանակի շղթան կեղևի վրայի բոլոր բակտերիաները ներս է տանում՝ անմիջապես աղտոտելով միջուկը: Սեխի ցանցանման կեղևը հատկապես լավ է պահում մանրէները:
- Խաղող. Խաղողի ողկույզները խիտ են, ինչը թույլ է տալիս խոնավությանը և փոշուն կուտակվել հատիկների արանքում: Մարդիկ հաճախ խաղողը լվանում են հպանցիկ՝ առանց ողկույզը առանձին ճյուղերի բաժանելու, ինչի պատճառով ներսի հատիկները մնում են աղտոտված:
- Դեղձ և ծիրան. Դեղձի (հատկապես մազմզուկավոր տեսակների) և ծիրանի թավշյա մակերեսը գործում է փոշեկուլի նման: Միկրոսկոպիկ մազմզուկները իրենց մեջ են պահում աղտոտված ոռոգման ջրի կաթիլները և փոշին, որոնք սովորական թեթև լվանալով չեն մաքրվում:
- Թուզ և թթի տեսակներ. Թուզը հաճախ ունենում է միկրոճաքեր, իսկ թութը չափազանց նուրբ է և աճում է բացօթյա միջավայրում՝ հաճախ հավաքվելով գետնից: Ճաքերի և նուրբ կառուցվածքի պատճառով բակտերիաները հեշտությամբ թափանցում են պտղի ներս, իսկ ուժեղ լվանալու դեպքում պտուղը վնասվում է:
